ΑΠΟΨΕΙΣ

Η ατομική ευθύνη στην σύγχρονη εκπαιδευτική πραγματικότητα

Φανή Χρήστου

Φανή Χρήστου
Λυκειάρχης, Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων
2ο Λύκειο Θήβας

Απομένει μία εβδομάδα για να σηκωθεί η αυλαία της νέας σχολικής χρονιάς.

Οι σκέψεις πολλές και όλη η εκπαιδευτική κοινότητα (εκπαιδευτικοί, μαθητές ) αλλά και οι γονείς είναι φυσικό να ανησυχούν για το πώς θα λειτουργήσουν τα σχολεία όλων των βαθμίδων, δεδομένων των ιδιαίτερων συνθηκών, αλλά και των χρόνιων προβλημάτων που ταλανίζουν την εκπαίδευση στον τόπο μας.

Όλοι “κόπτονται” θεωρητικά για την νεολαία, το μέλλον του τόπου, αλλά με σχεδιασμό στο γόνατο, αποφάσεις που αναιρούνται, μαθήματα που εν μία νυκτί καταργούνται (όπως η Κοινωνιολογία που βοηθά στη δημιουργία ενεργών, δημοκρατικών πολιτών) πώς θα επιτευχθεί ο στόχος της δημιουργίας πολύπλευρων προσωπικοτήτων;

Προσπαθώντας να απαριθμήσει κάποιος τα προβλήματα νιώθει να συνθλίβεται.

Το κτιριακό αρχικά. Οι μαθητές μας στοιβάζονται σε μικρές αίθουσες, ακατάλληλες πολλές φορές (ελλείψει χώρων λειτουργούν ως αίθουσες προκάτ κατασκευές με ανύπαρκτη θέρμανση το χειμώνα).

Ενώ σε όλα τα προηγμένα κράτη υπάρχουν χώροι άθλησης στους οποίους τα παιδιά γυμνάζονται, αναπτύσσουν αρετές, στη Ελλάδα αυτά είναι πολυτέλειες που απολαμβάνουν μόνο τα “τυχερά” παιδιά των ιδιωτικών σχολείων. Εργαστήρια φυσικών επιστημών δεν υπάρχουν, αν και το πρόγραμμα σπουδών απαιτεί από τους εκπαιδευτικούς να κάνουν πειράματα κατά την διάρκεια της χρονιάς.

Μα το σημαντικότερο είναι οι συνεχείς αλλαγές στα προγράμματα σπουδών.Τα βιβλία είναι κακογραμμένα, παρωχημένα που ωθούν στην αποστήθιση.

Ιδιαίτερα το βιβλίο της Ιστορίας, που από την σημερινή υπουργό Παιδείας ονομάστηκε για τους μαθητές της Γ’ Λυκείου, “κόντρα” μάθημα, (νέα ορολογία) είναι ανούσιο, κακογραμμένο με υπερπληροφόρηση που προκαλεί την ανία στους νέους.

Και όμως, μόνο όταν η ιστορική γνώση διδάσκεται με υπευθυνότητα δημιουργεί συνειδητούς πολίτες. Αναρωτιέται κανείς, γιατί να μην την διδάσκονται όλοι ο μαθητές;

Οι αυριανοί πολίτες δεν θα πρέπει να γνωρίζουν την σύγχρονη Ιστορία;

Πώς θα είναι σε θέση να αξιολογήσουν όσα συμβαίνουν παγκόσμια και στη χώρα;

Πώς θα κληθούν να ψηφίσουν και να συναποφασίσουν για το μέλλον;

Σε μια εποχή που η γνώση ξένων γλωσσών και πληροφορικής, είναι απαραίτητα προσόντα στο σχολείο, τα μαθήματα αυτά υποβαθμίζονται, διδάσκονται αποσπασματικά, με αποτέλεσμα οι γονείς να επιβαρύνονται οικονομικά με φροντιστήρια.

Αν και αναφέρονται όλοι στην σημασία της δημιουργίας ολοκληρωμένων ανθρώπων με ανθρωπιστική παιδεία, τα μαθήματα των Καλλιτεχνικών, εξοβελίζονται από το πρόγραμμα σπουδών.

Για πολλά χρόνια, και κυρίως τα χρόνια των μνημονίων και του ασφυκτικού οικονομικού ελέγχου, οι κυβερνήσεις δεν διορίζουν μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό.

Τα σχολεία αναγκάζονται να λειτουργούν υποστελεχωμένα, με ”γερασμένο” προσωπικό, οι εκπαιδευτικοί αναλαμβάνουν όσα περισσότερα αντικείμενα μπορούν για να μη μείνουν πίσω στην ύλη τα παιδιά τους, οι διευθυντές των σχολείων υποχρεώνονται να μειώνουν τις ώρες διδασκαλίας μαθημάτων για να διδάσκονται όλα τα αντικείμενα.

Σε πολλές περιπτώσεις ακριτικών περιοχών, διορίζονται αναπληρωτές μετά από μήνες, οι οποίοι εγκαταλείπουν οικογένειες , υποχρεώσεις και τρέχουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, για να μαζέψουν μόρια. Όπως όμως φαίνεται χωρίς ελπίδα διορισμού, φέτος ιδιαίτερα, όπου χιλιάδες από αυτούς πετάχτηκαν εκτός πινάκων, γιατί δεν γνώριζαν την διαδικασία καταβολής του παραβόλου των 3 ευρώ.

Οι δημόσιοι λειτουργοί παλεύοντας ενάντια σε όλα αυτά, δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους να σταθούν στο ύψος της αποστολής τους, αν και πολλές φορές, συκοφαντούνται και απαξιώνονται από τους πατέρες του έθνους, κομματικά στελέχη και βουλευτές.

Οι εκπαιδευτικοί, κακοπληρωμένοι, χωρίς να έχουν στήριξη από την πολιτεία, χωρίς να τους παρέχονται σεμινάρια για να ενημερωθούν για τις εξελίξεις στην επιστήμη τους, αγωνίζονται, μελετούν, στερούν χρήματα από τις οικογένειές τους ώστε να πληρώνουν για βιβλία, μεταπτυχιακά προγράμματα, σεμινάρια πάνω στις νέες τεχνολογίες, για να μπορούν να προσφέρουν διδακτικό έργο υψηλής ποιότητας.

Όλοι συμφωνούμε ότι το πιο πολύτιμο κεφάλαιο μιας χώρας είναι η νεολαία της.

Οι εκπαιδευτικοί, νιώθουμε έντονα την ατομική τους ευθύνη.

Όλοι οι μαθητές είναι παιδιά μας, αγωνιούμε για την πρόοδό τους, η πληρωμή μας είναι η ηθική

ικανοποίηση να τους βλέπουμε επιτυχημένους και χρήσιμους στην κοινωνία.

Οι δάσκαλοι των παιδιών σας δεν επαιτούν, ΑΠΑΙΤΟΥΝ.

Η Πολιτεία, αλλά και όλα τα κόμματα και οι φορείς, να σταθούν έμπρακτα στο πλευρό τους. Να γίνουν άμεσα διορισμοί, να στελεχωθούν τα σχολεία μας με νέους εκπαιδευτικούς, με όρεξη και γνώσεις. Σεμινάρια σε όλους για ενημέρωση και απόκτηση νέων δεξιοτήτων. Βιβλία με επικαιροποιημένη την ύλη που να είναι ενδιαφέροντα για τον έφηβο. Στρατηγικός σχεδιασμός και όχι αποφάσεις της τελευταίας στιγμής.

Ο πραγματικός σκοπός της Παιδείας είναι να μεταμορφώσει τον καθρέφτη σε παράθυρο στον κόσμο. Όπως είπε ο Κομφούκιος, “αν σκέφτεσαι για έναν χρόνο φύτεψε σπόρο. Αν σκέφτεσαι για 10 χρόνια, φύτεψε δέντρο. Αν σκέφτεσαι για 100 χρόνια, δίδαξε ανθρώπους”.

Εμείς που αλήθεια στοχεύουμε;

The post Η ατομική ευθύνη στην σύγχρονη εκπαιδευτική πραγματικότητα appeared first on Λαϊκό Ευρωπαϊκό Κόμμα.

Σχετικά Άρθρα

Back to top button