ΙΣΤΟΡΙΑ

29 Μαΐου: Σαν σήμερα στην Ελλάδα και τον Κόσμο – Η Πόλις εάλω

29 Μαΐου 1453…. Πραγματοποιείται η άλωση της Κωνσταντινούπολης. “Η Πόλις εάλω” μετά από πολιορκία που διήρκεσε από τις 6 Απριλίου έως την Τρίτη, 29 Μαΐου 1453 (Ιουλιανό ημερολόγιο). Η άλωση αυτή της Κωνσταντινούπολης, σήμανε και το τέλος της υπερχιλιετούς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.. Την ίδια ημέρα χάνει τη ζωή του ο Κωνσταντίνος ΙΑ, ο Παλαιολόγος, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου.

 

 

(Στο τέλος του άρθρου & τα υπόλοιπα γεγονότα σαν σήμερα, με βίντεο και φωτό)


 

Από τις 5 Απριλίου 1453 η Κωνσταντινούπολη, η βασιλίδα των πόλεων άρχισε να περιζώνεται από τα τουρκικά στίφη. Με χιλιάδες στρατιώτες και δεκάδες πυροβόλα ο Μωάμεθ Β’ ξεκίνησε την περιώνυμη πολιορκία.

Παρά τις προσπάθειές του όμως η Πόλη άντεχε. Ούτε οι προτάσεις του στον Κωνσταντίνο ΙΑ Παλαιολόγο περί παράδοσης της Κωνσταντινούπολης είχαν αποτέλεσμα. Έτσι αποφάσισε την τελική έφοδο.

 

 

Ο τουρκικός βομβαρδισμός εντάθηκε από το βράδυ της Κυριακής 27ης Μαΐου 1453 και συνεχίστηκε έτσι έως και λίγες στιγμές πριν εξαπολυθεί η γενική έφοδος κατά της Πόλης, τα ξημερώματα της 29ης Μαΐου. Η αποτελεσματικότητα του τουρκικού πυροβολικού είχε κατατρομάξει τους δυστυχείς αμυνόμενους και είχε καταπλήξει ακόμα και αυτόν τον ίδιο τον Μωάμεθ.

Έτσι στον τελευταίο του λόγο που εκφώνησε στα στρατεύματα του, λίγο πριν την εκδήλωση της τελικής εφόδου, δήλωσε αυτάρεσκα, ότι δεν στέλνει τους στρατιώτες του να τειχομαχήσουν, αλλά να πολεμήσουν σε ανοικτό πεδίο.

 

 

Στην Πόλη η κατάσταση ήταν απόλυτα διαφορετική. Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Κατήφεια επικρατούσε. Σχεδόν όλοι ήταν βέβαιοι ότι η Πόλη δεν θα άντεχε στην μεγάλη, γενική έφοδο, που γνώριζαν ότι σκόπευε να εκτοξεύσει ο Μωάμεθ

Το βράδυ της 28ης Μαΐου έλαβε χώρα στον πάνσεπτο ναό της Αγίας Σοφίας η τελευταία από τότε χριστιανική λειτουργία. Ο αυτοκράτορας, μετέλαβε των αχράντων μυστηρίων, μαζί με όλες τις κεφαλές του στρατού και μαζί με χιλιάδες άλλους πολεμιστές και αμάχους, οι οποίοι με δάκρυα στα μάτια τον ασπάζονταν και του φιλούσαν το χέρι.

Αμέσως μετά ο Βασιλέας ίππευσε το αραβικό του άτι και χάθηκε στη νύκτα μαζί με τους συστρατιώτες του. Έφτασε στα τείχη, γύμνωσε το σπαθί και ως απλός στρατιώτης έλαβε θέση, στο πλέον εκτεθειμένο σημείο της αμύνης, στο σταύρωμα (πρόχειρα επισκευασμένο τμήμα του τείχους που είχε γκρεμιστεί από το πυροβολικό) της πύλης του Αγ. Ρωμανού. Είχε νυχτώσει για τα καλά. Η 29η Μαΐου διένυε ήδη τας πρώτα ώρας της. Στο τουρκικό στρατόπεδο απλωνόταν τώρα μια αμαρτωλή ησυχία.

Ξαφνικά μέσα στο σκοτάδι ακούστηκαν φοβερές κραυγές και αλαλαγμοί. Και κρατώντας πυρσούς στα χέρια χιλιάδες Τούρκοι ρίχτηκαν στην επίθεση. Ο Ενετός Μπάρμπαρο αναφέρει ότι το πρώτο αυτό κύμα εφόδου το αποτελούσαν τουλάχιστον 50.000 Τούρκοι, αλλά και χριστιανοί υπήκοοι του σουλτάνου. Όταν έφτασαν σε απόσταση βολής από το σταύρωμα έβαλαν εναντίον των αμυνομένων με όλα τους τα όπλα, τόξα, «τούφακας», ακόντια, σφενδόνες.

 

 

Μετά την πρώτη ομοβροντία όρμησαν κρατώντας κλίμακες και άγκιστρα κατά του σταυρώματος. Με τα άγκιστρα έριχναν κάτω τους πίθους – επάλξεις των αμυνομένων και με τις κλίμακες επιχειρούσαν να ανεβούν στο σταύρωμα.

«Αλλά οι ημέτεροι παραχρήμα κατέρριπταν τις κλίμακες εκείνες κάτω με όσους βρίσκονταν πάνω σε αυτές, και άπαντες εκείνοι παραχρήμα φονεύονταν, σε αυτούς δε οι δικοί μας έριχναν από τις επάλξεις κάτω μεγάλους λίθους ώστε λίγοι από αυτούς μπορούσαν να σωθούν. Όσοι έρχονταν κάτω από τα τείχη, τόσοι σκοτώνονταν, και τότε οι φέροντες τις κλίμακες, βλέποντας αυτούς να πεθαίνουν, ήθελαν να επιστρέψουν πίσω, προς το στρατόπεδο, για να μην σκοτωθούν και αυτοί από τους λίθους.

Τότε άλλοι Τούρκοι, που βρισκόταν πίσω αμέσως έκοβαν με τα γιαταγάνια τους όσους έφευγαν και ανάγκαζαν τους άλλους να επιστρέφουν στα τείχη, ώστε ήταν βέβαιο ότι θα πέθαιναν, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο», αναφέρει ο Μπάρμπαρο.

Υπό αυτές τις συνθήκες οι Τούρκοι συνέχιζαν τις απέλπιδες εφόδους κατά των ακλόνητων αμυνομένων και σφαγιάζονταν κατά χιλιάδες. Επί δύο με τρείς περίπου ώρες το σώμα των 50.000 Τούρκων επιτίθετο μανιωδώς κατά του σταυρώματος, άνευ όμως αποτελέσματος. Ο Μωάμεθ προφανώς θεωρούσε τους συγκεκριμένους άνδρες αναλώσιμους.

Περί την αυγή ο Μωάμεθ επέτρεψε στους λιγοστούς επιζώντας του πρώτου σώματος να αποσυρθούν.

Όπως αναφέρει ο Μπάρμπαρο όλη η έκταση ενώπιον του ρήγματος ήταν γεμάτη με πτώματα Τούρκων. Οι απώλειες τους υπολογίζονται σε 20-30.000 νεκρούς και τραυματίες. Ωστόσο είχαν επιτύχει του σκοπού τους, ο οποίος δεν ήτο άλλος από την πλήρη εξουθένωση των αμυνομένων, οι οποίοι ούτως ή άλλως επί εβδομάδας τώρα είχαν στερηθεί ακόμη και του ύπνου.

Και εκεί που οι αμυνόμενοι, έχοντας αποκρούσει τους επιτιθεμένους, ήλπιζαν να απολαύσουν λίγες στιγμές ανάπαυσης, άκουσαν με τρόμο τα τουρκικά τύμπανα να ηχούν εκ νέου. Αμέσως ένα νέο σώμα 50.000 Τούρκων όρμησε με αλαλαγμούς κατά του «σταυρώματος».

Ο Μωάμεθ, ενεργώντας βάσει σχεδίου, διέταξε την δεύτερη έφοδο, αμέσως μετά το άδοξο τέλος της πρώτης. Ήλπιζε ότι οι λίγοι και κατάκοποι αμυνόμενοι δεν θα άντεχαν στις συνεχόμενες κρούσεις του στρατού του. Στην δεύτερη δε αυτή έφοδο συμμετείχαν εκλεκτά στρατεύματα και πεζοί σπαχήδες φέροντες αλυσιδωτούς θώρακας, κράνη και ασπίδες.

Ο Μωάμεθ με έκπληξη αντίκρισε το επίλεκτο τμήμα του στρατού του να αναχαιτίζεται από τους λίγους ήρωες. Φοβερά εκνευρισμένος διέταξε τότε τους πυροβολητές του να ανοίξουν και πάλι πυρ. Πράγματι τα τουρκικά πυροβόλα έβαλαν κατά του «σταυρώματος», σκοτώνοντας πολλούς Τούρκους που βρίσκονταν εμπρός από αυτό, αλλά και δημιουργώντας ένα νέο ρήγμα, το οποίο δεν μπορούσε να επισκευαστεί, πριν αποκρουστεί η έφοδος.

Μέσω του ρήγματος πάνω από 300 Τούρκοι εισήλθαν στην Πόλη. Εναντίον του όμως επέπεσαν οι Έλληνες, αναφέρει ο Μπάρμπαρο, με λύσσα και ενεπλάκησαν μαζί τους σε έναν άγριο, θανάσιμο εναγκαλισμό. Λίγα λεπτά αργότερα οι επιδρομείς ήταν όλοι νεκροί.

Αυτή τη φορά λοιπόν, ο Μωάμεθ, βλέποντας και την δεύτερη έφοδο να αποτυγχάνει διέταξε γενική έφοδο, ρίχνοντας στη μάχη ακόμα και τη φρουρά του. Παράλληλα όμως και ο στόλος έλαβε διαταγή να επιτεθεί κατά των θαλασσίων τειχών, προκειμένου να αγκιστρώσει πολύτιμες γιά τους αμυνόμενους δυνάμεις, μακριά του κυρίου μετώπου της μάχης. Γιατί όλα θα κρίνονταν εκεί, στο χερσαίο τείχος, μεταξύ της πύλης του Αγ. Ρωμανού και μιας μικρής στρατιωτικής πυλης, της Κερκόπορτας.

Η επίθεση των γενιτσάρων κατά των κατάκοπων χριστιανών μαχητών εξελίχθηκε σε νέα, άγρια θανάσιμη συμπλοκή. Παρά την κόπωση και τις πληγές, συνέπεια των προηγουμένων εφόδων, οι αμυνόμενοι με τον Βασιλέα και τον Ιουστινιάνη (Γενουάτης πολέμαρχος που πρωτοστάτησε στην άμυνα της Πόλης) επικεφαλή, αντέταξαν και πάλι σθεναρά άμυνα και αντιμετώπισαν τους επίλεκτους του Μωάμεθ με το ίδιο θάρρος. Περίπου 750 μέτρα βορειότερα όμως οι Τούρκοι ανακάλυψαν αφρούρητο μια μικρή πυλη την διαβόητη Κερκόπορτα.

Η πυλη αυτή είχε κτιστεί εξωτερικά επί Ισαακίου Αγγέλου, το 1204. Ανοίχθηκε όμως και πάλι με την έναρξη της πολιορκίας, για να χρησιμοποιηθεί ως πύλη εξόδων των πολιορκημένων. Η συγκεκριμένη πυλη ήταν κατά το ήμισυ χωμένη στο έδαφος και δεν ήταν εύκολο να γίνει ορατή από τους εχθρούς. Διά τον λόγο αυτό δεν φρουρούνταν την μοιραία εκείνη ώρα, γιατί οι διατιθέμενοι διά την προστασία της φρουροί είχαν σπεύσει να ενισχύσουν τους μαχόμενους στο «σταύρωμα».

Αφού την παραβίασαν 50 περίπου γενίτσαροι εισέβαλαν στον εσωτερικό περίβολο. Αυτούς ακολούθησαν χιλιάδες και επιτέθηκαν στους ηρωικά έως τότε υπερασπιστές εκ των νώτων. Ορισμένοι μάλιστα κατέβασαν τις αυτοκρατορικές σημαίες από τον πρώτο πύργο που κυρίευσαν και ανέβασαν την τουρκική. Το γεγονός αυτό είχε τεράστια ψυχολογική σημασία και επέδρασε ιδιαιτέρως δυσμενώς στο ηθικό των αμυνομένων.

Την ίδια ώρα ο Ιουστινιάνης πληγώθηκε, είτε από βέλος, είτε από βολίδα τυφεκίου και παρά τις ικεσίες του Κωνσταντίνου, αποχώρησε κρυφά από την γραμμή της μάχης, ώστε να περιποιηθεί το τραύμα του, χωρίς να προκαλέσει σύγχυση. Πέτυχε ακριβώς το αντίθετο. Η απουσία του έγινε αισθητή και οι μαχητές άρχισαν να τον αναζητούν. Παράλληλα είδαν τις τουρκικές σημαίες να κυματίζουν, λίγα μόλις μέτρα από τις θέσεις τους.

Σε λίγο σύγχυση επικράτησε στις τάξεις των μαχητών. Στο μεταξύ χιλιάδες Τούρκοι είχαν περάσει εντός των τειχών και έπλητταν πλέον τους γενναίους του Κωνσταντίνου εκ του πλευρού, αλλά και κατά μέτωπο, αφού οι επιθέσεις των γενιτσάρων κατά του διαλυμένου πλέον «σταυρώματος» ουδέποτε χαλάρωσαν.

Μοιραία οι αμυνόμενοι κατεβλήθησαν από την διπλή προσβολή και το πλήθος των εχθρών, όπως και από την κούραση και τα τραύματα.

Τότε ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να περάσει στον θρύλο. «Η πόλις εάλω». Η τρομερή κραυγή αντήχησε. «Η Πόλις κυριεύθηκε και εγώ ακόμη ζω», κραύγασε με τη σειρά του ο Βασιλιάς και όρμησε εμπρός με το σπαθί στο χέρι και με λίγους αφοσιωμένους συντρόφους να βρει τον ένδοξο θάνατο που του έπρεπε.

Όρμησε λοιπόν ο Κωνσταντίνος, μαζί με τον Φραγκίσκο Τολέδιο, τον Θεόφιλο Παλαιολόγο και τον Ιωάννη Δαλμάτη κατά των εχθρικών στιφών. Τέσσερις εναντίων χιλιάδων. Οι τέσσερις στάθηκαν με την πλάτη στο τείχος και εκεί αντιμετώπιζαν τους χιλιάδες Τούρκους. «Θέλων θανείν ή ζείν», κραύγασε ο Θεόφιλος Παλαιολόγος και όρμησε με το σπαθί στον συρφετό. Οι τέσσερις αυτοί άνδρες, μόνοι τους έστρωσαν το έδαφος με κουφάρια εχθρών.

Τότε όμως ο Κωνσταντίνος δέχτηκε το μοιραίο πλήγμα. Πρόλαβε μόνο να κραυγάσει πριν πέσει «δεν υπάρχει κανένας χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι».

Συμφωνα με τον Δούκα οι Τούρκοι ανεγνώρισαν τον νεκρό  βασιλέα από τις ερυθρές εμβάδες του, τις διακοσμημένες με δικεφάλους αετούς. Το σώμα του γδάρθηκε, συνεχίζει ο Δούκας, και το δέρμα του γεμίστηκε με άχυρο και διαπομπεύτηκε. Η τουρκική ανανδρία και μικροψυχία, ακόμη και στη στιγμή της νίκης τους ήταν και είναι ενδεικτική της ποιότητας του πολιτισμού τους.

Ότι και αν έπραξαν όμως, μαζί με τους χιλιάδες φόνους, τους βιασμούς, τις αρπαγές και τις λεηλασίες, την ερήμωση και την παντελή καταστροφή του ωραίου, της περιωνύμου εκείνης βασίλισσας των πόλεων, ουδέν επέτυχαν.

Δεν επέτυχαν και δεν θα κατορθώσουν ποτέ να επιτύχουν να ξεριζώσουν από τις θύμισες ενός λαού τον θρύλο του Έλληνα που αντιστέκεται, αδιαφορώντας για τις συνθήκες του αγώνα, που αντιστέκεται απλώς και μόνο γιατί πρέπει να αντισταθεί, γιατί έτσι επιβάλει ο πολιτισμός και η ιστορία του..

 

Αλλα γεγονότα ..

Αλμανάκ

 

363: Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ιουλιανός νικά το στρατό των Σασσανιδών στη Μάχη του Κτησιφώντα αλλά αδυνατεί να καταλάβει την πόλη

1453: Η Κωνσταντινούπολη «πέφτει» στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων. Στις 29 Μαΐου 1453, ακούστηκε η κραυγή «Η Πόλις Εάλω» και η Πόλη των Αγίων, των Αυτοκρατόρων και των θρύλων, πέρασε υπό την κατοχή του Οθωμανού δυνάστη. Έτσι άρχισε η Τουρκοκρατία. Πολλές φορές η Άλωση της Κωνσταντινούπολης χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς ως γεγονός που σηματοδοτεί το τέλους του Μεσαίωνα και την έναρξη της Αναγέννησης. Μάλιστα πολλοί συμφωνούν στο ότι η μαζική μετακίνηση πολλών Ελλήνων από την Κωνσταντινούπουλη στην Ιταλία λόγω της Άλωσης έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του περιεχομένου και της φιλοσοφίας που ακολούθησαν τα πρόσωπα της Αναγέννησης.

 

1824: Ισχυρός αιγυπτιακός στόλος, υπό τον Χουσεΐν, έπειτα από πολιορκία δύο ημερών της Κάσου, αποβιβάζει 4.000 Αλβανούς στον Αντιπέρατο και προσβάλλει από τα νώτα τους υπερασπιστές. Σφαγές, λεηλασίες και αιχμαλωσίες καταστρέφουν το ηρωικό νησί.

 

1914: Βυθίζεται το καναδικό υπερωκεανίο «Αυτοκράτειρα της Ιρλανδίας» που συγκρούστηκε με το νορβηγικό ατμόπλοιο SS Storstad στον κόλπο του Σαιντ Λόρενς στονΚαναδά. 1.012 από τους 1.477 επιβάτες πνίγονται, σε ένα από τα χειρότερα ναυτικά δυστυχήματα που έχουν συμβεί μέχρι και σήμερα.

1924: Ανήμερα της ιστορικής επετείου της Άλωσης της Πόλης, γίνεται η ιδρυτική συνέλευση της Αθλητικής Ενώσεως Κωνσταντινούπολης (ΑΕΚ).

 

1945: O κομουνιστής ηγέτης Νίκος Ζαχαριάδης επιστρέφει στην Ελλάδα από το Νταχάου.

 

1953: Ο Νεπαλέζος Τένζινγκ Νοργκάι και ο Νεοζηλανδός Έντμουντ Χίλαρι γίνονται οι πρώτοι άνθρωποι που φτάνουν στην υψηλότερη κορυφή των Ιμαλαΐων, στο Έβερεστ, σε υψόμετρο 8.847 μέτρων.

1953: Εκκίνηση του πρώτου Ράλι «Ακρόπολις», με 26 πληρώματα, εκ των οποίων 7 διεθνή. Το 1956 θα συμπεριληφθεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και το 1973 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι.

 

1985: 39 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στο στάδιο Χέιζελ των Βρυξελλών, κατά τη διάρκεια επεισοδίων μεταξύ Ιταλών και Βρετανών φιλάθλων, πριν από την έναρξη του τελικού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης ανάμεσα στη Γιουβέντους και τη Λίβερπουλ.

1991: Η οικολογική οργάνωση Greenpeace ανακοινώνει ότι ο Πόλεμος του Κόλπου είναι ο πιο καταστροφικός της σύγχρονης ιστορίας, τονίζοντας ότι πάνω από 200.000 άτομα πέθαναν από τον πόλεμο ή τις συνέπειές του.

1998: Η γαλλική εθνοσυνέλευση αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους, προκαλώντας την αντίδραση της Άγκυρας.

1999: Ο 25χρονος Αλβανός Φλαμούρ Πίστι καταλαμβάνει λεωφορείο του ΚΤΕΛ με εννιά επιβάτες στο Κάτω Σχολάρι Θεσσαλονίκης, κρατώντας χειροβομβίδα. Δηλώνει αδικημένος από τον Έλληνα εργοδότη του και την αστυνομία και κρατώντας τους ομήρους ζητεί 50 εκατ. δραχμές, τρία Καλάσνικοφ και ασφαλή μεταφορά του στα σύνορα Ελλάδας-Αλβανίας, προκειμένου να επιστρέψει στη χώρα του. Η ΕΛΑΣ τού δίνει τα χρήματα και τον αφήνει να περάσει τα σύνορα. Ξημερώματα της επόμενης μέρας το λεωφορείο φτάνει στο Ελμπασάν, όπου και το ακινητοποιούν οι Αλβανοί αστυνομικοί. Γίνεται συμπλοκή και εκτός από τον απαγωγέα που πέφτει νεκρός οι σφαίρες τους βρίσκουν και τον 28χρονο Γιώργο Κουλούρη, έναν από τους ομήρους.

2000: Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, ο μακροβιότερος πρόεδρος στην ιστορία της Α’ Εθνικής, αποχωρεί από τη θέση του προέδρου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός έπειτα από 21 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων κατέκτησε 6 πρωταθλήματα και 9 Κύπελλα Ελλάδος, ενώ στο διάστημα αυτό η ομάδα του έφθασε δύο φορές στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (νυν Τσάμπιονς Λιγκ).

 

2005: Έπειτα από 18 χρόνια λειτουργίας, κατεβάζει ρολά, λόγω ιδιόχρησης, το ιστορικό κλαμπ της οδού Μάρνη ΡΟΔΟΝ. Ο Στιβ Γουίν και ο Τζέιμς Τέιλορ είναι οι τελευταίοι καλλιτέχνες που εμφανίζονται. Την ίδια μέρα απορρίπτεται με δημοψήφισμα στη Γαλλία το σχέδιο της Συνταγματικής Συνθήκης για την Ευρώπη, με ποσοστό 54,5%.

2008: Η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση στη λίστα του Εconοmist για τη διάδοση του καπνίσματος, με την αναλογία των 3.000 τσιγάρων ανά Έλληνα, ανεξάρτητα αν είναι καπνιστές ή όχι. Όσο για το προφίλ του καπνιστή, δύο πακέτα ημερησίως, ήδη από την ηλικία των 14 ετών.

 

 

Γεννήσεις σαν σήμερα

 

1880 – Όσβαλντ Σπένγκλερ, Γερμανός φιλόσοφος.

1903 – Μπομπ Χόουπ, Αγγλοαμερικανός ηθοποιός.

1917 – Τζον Κένεντι, πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. (Θαν. 22/11/1963)

 

1922 – Ιάννης Ξενάκης, συνθέτης πρωτοποριακής μουσικής. (Θαν. 4/2/2001)

1942 – Κούνιο Λεμάρι, προσωρινός πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ (1996-97).

1956 – Λατόγια Τζάκσον, Αμερικανίδα τραγουδίστρια.

1958 – Ανέτ Μπένινγκ, Αμερικανίδα ηθοποιός.

1959 – Ρούπερτ Έβερετ, Άγγλος ηθοποιός.

1961 – Μελίσα Έθεριτζ, Αμερικανίδα τραγουδίστρια και μουσικός.

1966 – Μελίνα Κανά, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Μελίνας Κανατά, τραγουδίστρια.

1967 – Νόελ Γκάλαχερ, Βρετανός μουσικός, μέλος των Oasis.

1984 – Καρμέλο Άντονι, Αμερικανός μπασκετμπολίστας.

1985 – Ιγκνάσιο Σκόκο, Αργεντίνος ποδοσφαιριστής

 

 

Θάνατοι σαν σήμερα

 

1453 – Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος, τελευταίος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου

 

1500 – Βαρθολομαίος Ντιάζ, Πορτογάλος θαλασσοπόρος εξερευνητής

1829 – Χάμφρι Ντέιβι, Βρετανός επιστήμονας

1921 – Ευθύμιος Αγριτέλης επίσκοπος Ζήλων, σε φυλακή της Αμάσειας (Τουρκία) μετά από στερήσεις και βασανισμούς.

1935 – Ανδρέας Ανδρεάδης, έλληνας οικονομολόγος, από τους πρωτοπόρους της οικονονομικής ιστορίας στη χώρα μας. (Γεν. 30/11/1876)

1958 – Χουάν Ραμόν Χιμένεθ, Ισπανός συγγραφέας και νομπελίστας

1982 – Ρόμι Σνάιντερ, Αυστριακή ηθοποιός

1994 – Έρικ Χόνεκερ, ηγέτης της Ανατολικής Γερμανίας

2010 – Ντένις Χόπερ, αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. («Ξένοιαστος Καβαλάρης») (Γεν. 17/5/1936)

 

2011 – Σεργκέι Μπαγκάπς, Αμπχαζιανός πολιτικός

2017 – Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Έλληνας πολιτικός

Σχετικά Άρθρα

Back to top button