ΙΣΤΟΡΙΑ

27 Σεπτεμβρίου: Σαν σήμερα στην Ελλάδα και τον κόσμο – Η δολοφονία του Καποδίστρια

27 Σεπτεμβρίου 1831: Σαν σήμερα δολοφονείται στο Ναύπλιο ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, μετά την επανάσταση του 1821, Ιωάννης Καποδίστριας


 

(Στο τέλος του άρθρου & τα υπόλοιπα γεγονότα σαν σήμερα στην Ελλάδα και τον κόσμο)


 

  • Τα βασικά μέτρα που πήρε ο Καποδίστριας – Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν από ορισμένες πολιτικές του – Τα σχέδια για τη δολοφονία του – Το μοιραίο πρωινό της 27ης Σεπτεμβρίου 1831 στο Ναύπλιο – Οι αντιδράσεις και ο απόηχος της δολοφονίας του Κυβερνήτη
Μια από τις σημαντικότερες μορφές της νεοελληνικής ιστορίας, είναι αναμφίβολα ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος κυβερνήτης της νεότερης Ελλάδας.
Δεν θα ασχοληθούμε σήμερα με τη ζωή του και τη θητεία του ως υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας, αλλά αφού κάνουμε μια  αναφορά στη θητεία του ως Kυβερνήτη του ελληνικού κράτους, θα επικεντρωθούμε, κυρίως, στη δολοφονία του και θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε, όσο περισσότερο γίνεται, τους λόγους που οδήγησαν τους Μαυρομιχαλαίους να σκοτώσουν τον Καποδίστρια.

Βέβαια, όπως και σε κάθε ιστορικό γεγονός, οι σκοτεινές πτυχές θα υπάρχουν πάντα…

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1776. Τον Απρίλιο του 1827, η Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, ύστερα από πρόταση των οπλαρχηγών της Επανάστασης, τον εξέλεξε προσωρινό κυβερνήτη της Ελλάδας για διάστημα 7 ετών, παρά τις αντιδράσεις των Φαναριωτών και των Υδραίων.

Ο Καποδίστριας, πληροφορήθηκε την εκλογή του τον Μάιο στο Παρίσι. Επισκέφθηκε τον τσάρο Νικόλαο στην Πετρούπολη για να του ανακοινώσει την παραίτησή του από τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών.

Ο τσάρος, του χορήγησε ισόβια τιμητική σύνταξη 60.000 φράγκων, την οποία όμως ο Καποδίστριας δεν δέχτηκε.

Επισκέφτηκε στη συνέχεια το Λονδίνο, όπου έλαβε αρνητική απάντηση στο αίτημά του για οικονομική βοήθεια, καθώς πριν λίγες μέρες είχε πεθάνει ο φιλέλληνας πρωθυπουργός Τζορτζ  Κάνιγκ, ενώ στο Παρίσι, έγινε δεκτός με μεγαλύτερη εγκαρδιότητα αλλά δεν πήρε συγκεκριμένη απάντηση στο αίτημά του για χορήγηση δανείου.

Το Νοέμβριο του 1827, έφτασε στην Ανκόνα, όπου τον περίμενε το πλοίο του τον είχε υποσχεθεί ότι θα έστελνε η βρετανική κυβέρνηση να τον μεταφέρει στην Ελλάδα. Εκεί πληροφορήθηκε και για την Ναυμαχία του Ναβαρίνου (20/10/1827). Οι άσχημες καιρικές συνθήκες, δεν επέτρεψαν στον Καποδίστρια να ξεκινήσει για την Ελλάδα πριν το τέλος του 1827.

Μόλις στις 6 Ιανουαρίου 1828, μετά από σύντομη επίσκεψη στην Μάλτα, έφτασε στο Ναύπλιο, ενώ πέντε μέρες αργότερα αποβιβάστηκε στην Αίγινα, την προσωρινή έδρα της “Αντικυβερνητικής Επιτροπής”.

Η κατάσταση που είχε να αντιμετωπίσει ο Καποδίστριας, ήταν δραματική. Από στρατιωτικής πλευράς, η επανάσταση ψυχορραγούσε. Ολόκληρη η Πελοπόννησος, με εξαίρεση τη Μάνη και την Αργολίδα βρισκόταν στα χέρια του Ιμπραήμ και το μεγαλύτερο μέρος της Στερεάς Ελλάδας, το εξουσιάζει ο Κιουταχής.

Ο τότε, υπουργός των Εσωτερικών και της Αστυνομίας Ανδρέας Λόντος, του είπε χαρακτηριστικά: ” Έχουμε ακόμα και μερικά νησιά στο Αρχιπέλαγος (Αιγαίο), μα δεν έχουμε σχέσεις με τους νομάρχες. Τα εξουσιάζουν οι κουρσάροι”. Τα οικονομικά του κράτους, βρισκόταν σε άθλια κατάσταση. Λέγεται ότι, στα δημόσια ταμεία, ο Καποδίστριας βρήκε ένα (1), μόνο νόμισμα.

Ήταν παλιό, ισπανικό και ίσως μάλιστα και κάλπικο!

Υπήρχε πλήρης ανασφάλεια στην ξηρά και τη θάλασσα, πλήρης παράλυση στη δημόσια διοίκηση, την παιδεία και τη δικαιοσύνη ενώ στο υπουργείο εξωτερικών, το μόνο έγγραφο που μπόρεσε να φυλάξει στα αρχεία ο υπουργός Γλαράκης, ήταν το γράμμα των τριών ναυάρχων για τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου!

Ο Καποδίστριας κατάλαβε ότι μόνος του έπρεπε να αναλάβει το τιτάνιο έργο της ανασυγκρότησης. Οι προύχοντες και οι Φαναριώτες που κυβερνούσαν ως τότε την Ελλάδα, αντιμετωπίζονταν με δυσπιστία από τον λαό.
Έτσι, αποφάσισε να ανακαλέσει προσωρινά το δημοκρατικό αλλά δυσεφάρμοστο Σύνταγμα της Τροιζήνας. Η Βουλή διαλύθηκε και στη θέση της ιδρύθηκε το “Πανελλήνιο”, ένα συμβουλευτικό κυρίως σώμα, που το αποτελούσαν 27 μέλη. Καθώς όμως η εξουσία παρέμεινε ουσιαστικά στα χέρια του Καποδίστρια, τα πρόσωπα που ο ίδιος επέλεξε για το Συμβουλευτικό και τις άλλες διοικητικές θέσεις, άρχισαν να δυσφορούν.

Κάποιοι μάλιστα παραιτήθηκαν. Άρχισαν έτσι να δημιουργούνται οι πρώτοι αντιπολιτευτικοί πυρήνες, που όμως είχαν μηδαμινή απήχηση στον λαό.

Η ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Ένα από τα πρώτα μέτρα που πήρε ο Καποδίστριας, ήταν η ανασύνταξη του στρατού και του στόλου.

Ανέθεσε στους Κανάρη και Μιαούλη να εξαλείψουν την πειρατεία στο Αιγαίο, που δυσφημούσε τον ελληνικό Αγώνα στο εξωτερικό. Οι δύο θρυλικοί ναυμάχοι τα κατάφεραν και αυτό το γεγονός, ανύψωσε το κύρος της χώρας μας διεθνώς. 

Αποκαταστάθηκαν, σταδιακά, η ασφάλεια και η ευνομία στις πόλεις και στην ύπαιθρο, όπως και στις υπόλοιπες ελληνικές θάλασσες. Έπρεπε όμως να ανακαταληφθεί έγκαιρα η Στερεά Ελλάδα έτσι ώστε να δημιουργηθεί τετελεσμένο γεγονός όταν θα κρινόταν το θέμα των συνόρων της Ελλάδας από τις Μεγάλες Δυνάμεις.

Με προσωπικές ενέργειες, επαφές με Φιλέλληνες, ευφυείς διπλωματικούς χειρισμούς και χάρη στις σημαντικές στρατιωτικές επιτυχίες των ελληνικών δυνάμεων στη Στερεά Ελλάδα, ο Καποδίστριας  πέτυχε από την απλή αυτονομία της Πελοποννήσου και λίγων νησιών, που προέβλεπε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου(1830), ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, αλλά με τα σύνορα στη γραμμή Αχελώου – Σπερχειού.

Επωφελούμενος και από την πλήρη νίκη των Ρώσων στον πόλεμό τους με την οθωμανική αυτοκρατορία και τη Συνθήκη της Αδριανούπολης (14 Σεπτεμβρίου 1829), εξασφάλισε τη “μετάθεση” των συνόρων στη γραμμή Παγασητικού – Αμβρακικού Κόλπου, κάτι που έγινε αποδεκτό και από τους Οθωμανούς τον Ιούλιο το 1832. Σημαντικό ήταν το έργο του στους τομείς της παιδείας, της δικαιοσύνης, των δημοσίων έργων, της κτηνοτροφίας, του εμπορίου και της ναυτιλίας. Ακόμα και η ίδρυση βιομηχανικών ήταν στα σχέδια του, με βάση το σιδηρομετάλλευμα της Ερμιονίδας και τον ορυκτό άνθρακα της Εύβοιας.

Η γεωργία ήταν μεγάλο στοίχημα για τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος πίστευε πολύ στην ανάπτυξή της. Ίδρυσε Πρότυπη Γεωργική Σχολή στην Τίρυνθα, παραχώρησε στους αγρότες οικονομικές και φορολογικές διευκολύνσεις, εισήγαγε νέες μεθόδους καλλιέργειας, σύγχρονα μηχανήματα και μετακάλεσε ειδικούς επιστήμονες.

Έπρεπε όμως οι ακτήμονες καλλιεργητές να αποκτήσουν τη δική τους γη. Η διανομή της εθνικής γης, είχε όμως και πολιτικές προεκτάσεις. Ο Καποδίστριας σκόπευε να συνδέσει το δικαίωμα της ψήφου με το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, δημιουργώντας μια ισχυρή τάξη μικροϊδιοκτητών καλλιεργητών που θα αποτελούσαν το στήριγμα της εξουσίας του..

Υπήρχαν όμως αντιδράσεις αρχικά από τις ξένες δυνάμεις, καθώς η εθνική γη είχε υποθηκευτεί στο σύνολό της ως εγγύηση για τα “δάνεια της ανεξαρτησίας” (Λονδίνο 1824 – 1825). Επίσης, ο Καποδίστριας βρήκε απέναντι του τα οργανωμένα συμφέροντα των κοτζαμπάσηδων που επεδίωκαν τον σφετερισμό των εθνικών κτημάτων για δικό τους όφελος.

ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ – ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ

Έτσι, από τον 1830, συσπειρώθηκαν εναντίον του πολλοί αρχομανείς πολιτικοί, οι κοτζαμπάσηδες και οι πλοιοκτήτες της Ύδρας, ενώ οι στρατιωτικοί αρχηγοί και ο λαός βρισκόταν στο πλευρό του. Οι ενέργειες των αντικυβερνητικών, κατευθύνονταν συχνά από τους διπλωματικούς αντιπροσώπους των Άγγλων και των Γάλλων, που πίστευαν ότι είναι όργανο της ρωσικής πολιτικής στην Ανατολή.

Η δραστηριότητα της αντιπολίτευσης, που κατευθυνόταν από την Ύδρα, κυρίως μέσω της εφημερίδας “Απόλλων”, του Πολυζωΐδη,στις αρχές του 1831 κορυφώθηκε. Σημειώθηκαν αντικυβερνητικές εξεγέρσεις στη Μάνη και την Ανατολική Στερεά, ενώ υδραίικα πλοία, παρακινούσαν τα κυκλαδονήσια σε αποστασία.

Ο Καποδίστριας κατόρθωσε να καταστείλει τις περισσότερες από αυτές, αλλά στις αρχές Αυγούστου, οι Υδραίοι έπεισαν τον Μιαούλη να καταλάβει τα πολεμικά πλοία στο ναύσταθμο του Πόρου. Ο Καποδίστριας, ζήτησε βοήθεια από τις ναυτικές μοίρες των συμμάχων, μόνο όμως ο Ρώσος Ρικόρντ ανταποκρίθηκε.

Ο Μιαούλης, στις 13/8/1831, ανατίναξε τα δύο μεγαλύτερα πλοία του πολεμικού στόλου. Το χάσμα πλέον ανάμεσα στον Καποδίστρια και τους αντιπάλους του, ήταν αγεφύρωτο.

Είχε βέβαια κι ο Κυβερνήτης κάνει λάθη. Κατά την κοπή του πρώτου εθνικού νομίσματος, του φοίνικα, υπήρξαν παραλείψεις και εκτεταμένη κιβδηλοποιία. Κατηγορήθηκε ακόμα και για το ότι  στο νόμισμα συνυπήρχαν ο μυθικός φοίνικας και το σημείο του σταυρού.

Να σημειώσουμε ότι ο φοίνικας, για πολλούς Έλληνες που σπούδασαν, όπως κι ο Καποδίστριας, στο πανεπιστήμιο της Πάντοβα στην Ιταλία, “προοιώνιζε την ανάστασιν του Έθνους”. Πρώτος μάλιστα τον χρησιμοποίησε ο Κρητικός Πάνδημος, που συνέστησε στους συμφοιτητές του να κάνουν το ίδιο.

Πάντως ο φοίνικας δεν “επιβλήθηκε” παντού. Στις σφραγίδες παρέμεινε η Παλλάδα Αθηνά. 

Επίσης, πολλές αντιδράσεις προκαλούσαν με τις ενέργειές τους ο αδελφός του, Βιάρος και ο νομικός, Ιωάννης Γεννατάς. Υπήρξε σύγκρουση των δύο με τους Κλωνάρη και Σούτσο, κατά τη σύνταξη της ποινικής νομοθεσίας, ενώ ο τρόπος που χειρίστηκε ο Βιάρος Καποδίστριας ως υγειονομικός επίτροπος την πανώλη που παρουσιάστηκε στην Ύδρα το 1828 (Μάιος), έκανε τους νησιώτες εχθρούς του Κυβερνήτη.

Λίγο αργότερα, δημιουργήθηκαν τα πρώτα κόμματα. Το ρωσόφιλο, οι οπαδοί του οποίου ονομάζονταν Ναπαίοι (από κάποιον Νάπα, Ναυπλιώτη φανατικό ρωσόφιλο), ενώ ειρωνικά κι ο ίδιος ο Καποδίστριας λεγόταν Νάπας, το αγγλόφιλο, οι οπαδοί του οποίου ονομάζονταν Μπαρλαίοι (από τον Βασίλη Μπάρλα, φανατικό οπαδό και κάποτε πληρεξούσιο του Μαυροκορδάτου) και το γαλλικό, με τους μοσχόμαγκες (από την τάπια, το οχύρωμα, του Μόσχου, όπου σύχναζαν οι… αλάνηδες του Ναυπλίου).

Ακόμα κι ο Αδαμάντιος Κοραής, φανατικός υπέρμαχος του Καποδίστρια αρχικά, έγινε πολέμιός του. Έγραψε χαρακτηριστικά: “Η Ελλάς δεν ανέστη, τάφον μόνον ήλλαξε και από νεκροθάπτην Τούρκον επέρασεν εις Έλληνα!”

Η επιλογή ως βασιλιά της Ελλάδας του πρίγκιπα του Σαξ Κάμπουργκ Λεοπόλδου από τις Μεγάλες Δυνάμεις, “σκόνταψε” στον Καποδίστρια, που απ’ ό,τι φαίνεται δυσανασχaτησε με το ότι δεν θα έμενε ούτε για εφτά χρόνια στην ηγεσία του ελληνικού κράτους. Αυτό προκάλεσε νέες αντιδράσεις, ενώ εκφράσεις όπως “τύραννος” άρχισαν να ακούγονται όλο και πιο συχνά για τον Καποδίστρια.

Μεγάλες αντιδράσεις υπήρχαν από τους Μανιάτες, που ξεσηκώθηκαν και απειλούσαν ότι θα κινηθούν κατά του Καποδίστρια.

Επικεφαλής των 5.000 Μανιατών ήταν ο Κωνσταντής Μαυρομιχάλης. Λέγεται ότι είχαν σημαίες με ζωγραφισμένους πάνω τους τον Λυκούργο και τον Λεωνίδα και ζητούσαν “Ελευθεροτυπία και Σύνταγμα”.

Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, που ζούσε στο Ναύπλιο, ζήτησε από τον Καποδίστρια να πάει στη Μάνη να ηρεμήσει τους συντοπίτες του. Ο Καποδίστριας όμως δεν τον άφησε. Να σημειώσουμε ότι τους Μαυρομιχαλαίους που ζούσαν στο Ναύπλιο, τους παρακολουθούσε η Αστυνομία. Ο Τσανής Μαυρομιχάλης και ο γιος του, Κατσάκος, ήταν φυλακισμένοι. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης δεν άκουσε τον Καποδίστρια και πήγε τελικά στη Μάνη.

Ο Καποδίστριας έστειλε τον Κανάρη να ηρεμήσει τους Μανιάτες. Ο Ψαριανός μπουρλοτιέρης ζήτησε να μιλήσει με τους Μαυρομιχαλαίους. Αν και αυτοί δεν ήθελαν επαφές με τους κυβερνητικούς, εμπιστευόμενοι τον Κανάρη δέχτηκαν να μιλήσουν μαζί του. Έτσι ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης κι ο αδελφός του, Κωνσταντής, ανέβηκαν στο καράβι του Κανάρη. Ξαφνικά, το καράβι σήκωσε άγκυρα κι έφυγε για το Ναύπλιο.

Εκεί, ο Πετρόμπεης φυλακίστηκε στο Ιτς Καλέ ως “ένοχος εσχάτης προδοσίας”, ενώ ο Κωνσταντής, ως λιποτάκτης, τέθηκε υπό “αστυνομική επιτήρηση”.

Ο Κανάρης φαίνεται ότι είχε εντολή να συλλάβει τους Μαυρομιχαλαίους, το έκανε όμως με δολερό τρόπο. Μόλις έμαθε τα γεγονότα, ο Καποδίστριας εξοργίστηκε:

“Η πράξη αυτή του Κανάρη είναι άτιμη! Μ’ αυτά τα λάθη τους, τα δημόσια όργανα θα μου φέρουν κανένα διάβολο στο κεφάλι”. Οι αντιδράσεις εναντίον του Καποδίστρια, από συγκεκριμένες πάντα πλευρές, είχαν αρχίσει να γίνονται ανεξέλεγκτες.

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Ο Καποδίστριας όμως δεν φαινόταν διατεθειμένος να ξεφύγει από τον δρόμο που είχε χαράξει. Ένας από τους φανατικότερους αντικαποδιστριακούς ήταν ο Ζωγράφος, τον οποίο η Αστυνομία συνέλαβε για να τον εκτοπίσει από το Ναύπλιο. Εκείνος ζήτησε να δει τον Κυβερνήτη κι ο Καποδίστριας δέχτηκε. Μετά τη συζήτηση που είχαν, ο Ζωγράφος όχι μόνο δεν εξορίστηκε, αλλά έγινε μέλος του Ακυρωτικού Δικαστηρίου.

Όμως ο Βιάρος μεσολάβησε στον αδελφό του και ο Καποδίστριας πήρε πίσω τον διορισμό του Ζωγράφου. Έξαλλος αυτός, έφυγε από το Ναύπλιο, λέγοντας στον φίλο του Λόντο: “Ένα πιστόλι θα μας σώσει απ’ τον άνθρωπο τούτο”. Έφτασε στην Ύδρα, όπου ο Λάζαρος Κουντουριώτης ακούγοντας τα παραπάνω λόγια έταξε 1.000 βενέτικα φλουριά σε όποιον σκότωνε τον Καποδίστρια.

Ήδη τα σχέδια για τον “φόνο του τυράννου”, όπως έλεγαν, καταστρώνονταν. Η πρώτη δολοφονική απόπειρα έγινε με “όργανο” τον υπηρέτη του Καποδίστρια, Νικολέτο.

Ένας “κουρελής Υδραίος” κατά τον ίδιο, του έδωσε 25.000 γρόσια και του ζήτησε να φαρμακώσει τον Κυβερνήτη.

Στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Ο Νικολέτος έριξε φαρμάκι στον καφέ του Καποδίστρια, αλλά προδόθηκε από τη συμπεριφορά του. Ο Κυβερνήτης του είπε να κρατήσει τα χρήματα και να μην πει τίποτα σε κανέναν για το περιστατικό και ούτε καν τον απομάκρυνε από κοντά του. Κατάλαβε όμως ότι τα πράγματα ήταν πολύ πιο σοβαρά απ’ ό,τι νόμιζε.

Του προτάθηκε από τους ξένους πρεσβευτές να του δώσουν φρουρούς, εκείνος όμως αρνήθηκε. Σύντομα μαθεύτηκε στο Ναύπλιο ότι οι Μαυρομιχαλαίοι είχαν αγοράσει καινούργια κουμπούρια.

Ο Αστυνόμος της πόλης Ποταμιάνος έβαλε ανθρώπους του να παρακολουθούν κάθε κίνηση του Κωνσταντή Μαυρομιχάλη και του Γιωργάκη (ή Μπεϊζαντέ), του δευτερότοκου γιου του Πετρόμπεη.Ο Γιώργης είχε μεγάλη έχθρα εναντίον του Καποδίστρια και είχε ορκιστεί ότι θα τον σκοτώσει. Το είπε μάλιστα και στον Πάνο Ράγκο, φίλο δικό του αλλά και του Κυβερνήτη, να του το μεταφέρει.

Ο Καποδίστριας ένιωσε έκπληξη και είπε στον Ράγκο ότι όποιος κάνει κάτι τέτοιο, μαζί με τον ίδιο θα σκοτώσει και την πατρίδα. Στις προτροπές του νομάρχη Αξιώτη και του αστυνόμου Ποταμιάνου να φυλακίσουν τον Γιώργη Μαυρομιχάλη, ο Καποδίστριας ήταν αντίθετος.

Όταν η Μαντώ Μαυρογένους του έγραψε επιστολή με την οποία τον ενημέρωσε ότι οι Μαυρομιχαλαίοι ετοιμάζονται να τον σκοτώσουν, εκείνος έκαψε το γράμμα. Κι όταν ένας Σμυρνιός ντελάλης, ο οποίος φαίνεται ότι κάτι είχε πληροφορηθεί, πήγε στο Κυβερνείο και του είπε να φυλάγεται, ο Καποδίστριας σήκωσε αδιάφορα τους ώμους του.

Οι Μαυρομιχαλαίοι ζήτησαν να νοικιάσουν το σπίτι του Μιχάλη Ιατρού που βρισκόταν απέναντι από το Κυβερνείο, όμως ο ιδιοκτήτης του κάτι υποψιάστηκε και δεν τους το παραχώρησε. Έγινε προσπάθεια από τον αγωνιστή του ’21 και ιστορικό Ιωάννη Φιλήμονα να “τα βρουν” ο Καποδίστριας με τους Μαυρομιχαλαίους. Ο Βιάρος συμβούλεψε τον αδελφό του να ζητήσει από τον Πετρόμπεη να φέρει όλους τους συγγενείς του από τη Μάνη στο Ναύπλιο για ασφάλεια, προκειμένου να συμφιλιωθεί μαζί του.

Δυστυχώς, ο Καποδίστριας τον άκουσε και σε αυτό. Ο Πετρόμπεης, μόλις πληροφορήθηκε από τον Φιλήμονα τι ζητούσε ο Κυβερνήτης, έγινε έξαλλος, καθώς το θεώρησε προσβλητικό και ατιμωτικό.

Η ηλικιωμένη μητέρα του Πετρόμπεη και ο αδελφός του Γιάννης, γνωστός και ως Κατσής, ζήτησαν από τον Ρώσο ναύαρχο Ρίκορντ να μεσολαβήσει, γιατί έβλεπαν ότι και ο Καποδίστριας θα σκοτωνόταν αλλά και δικοί τους άνθρωποι θα είχαν επίσης άσχημο τέλος.

Η συνάντηση κανονίστηκε να γίνει το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου, στις 5 το απόγευμα. Λίγη ώρα πριν, έφτασε το ευρωπαϊκό ταχυδρομείο στον Καποδίστρια. Στον “Ταχυδρόμο του Λονδίνου” υπήρχε ένα δημοσίευμα για την τυραννική διοίκησή του και τον άδικο διωγμό των Μαυρομιχαλαίων. Μάλις το διάβασε ο Κυβερνήτης, έγινε έξαλλος και πήγε ως το Παλαμήδι για να ηρεμήσει. Επιστρέφοντας, βρήκε τον Ρίκορντ να τον περιμένει και του έδειξε την εφημερίδα. Στον έκπληκτο Ρώσο είπε ότι “είναι υποχρεωμένος να προστατεύσει την αξιοπρέπειά του ως το τέλος” και ότι “δεν δέχεται να δει τον Μαυρομιχάλη”.
Ο Πετρόμπεης είχε ήδη μεταφερθεί από το Ιτς Καλέ στο Κυβερνείο. Ο Ρίκορντ προσπάθησε να μεταπείσει, μάταια όμως, τον Καποδίστρια. Απογοητευμένος, μετέφερε στον Μαυρομιχάλη την άρνηση του Κυβερνήτη να τον δει. Ο Πετρόμπεης είπε τότε: “Ποτέ δεν καρτερούσα να μου φερθεί τόσο άπρεπα ο Κυβερνήτης.
Να με πομπεύει με φρουρούς μέσα στα σοκάκια του Αναπλιού και να με διώχνει με τέτοια καταφρόνια. Αν δε σέβεται το όνομά μου, πρέπει τουλάχιστον να λογαριάζει τις θυσίες της φαμελιάς μου στον Αγώνα”. Έτσι πήρε τον δρόμο της επιστροφής στη φυλακή. Ζήτησε από τους φρουρούς του να περάσει από το σπίτι όπου έμεναν ο αδελφός του,  Κωνσταντής κι γιος του, Γιώργης. Όταν τον είδαν εκείνοι από το παράθυρο, τον ρώτησαν γεμάτοι αγωνία τι έγινε.

Δείχνοντάς τους με νοήματα τους φρουρούς δεξιά κι αριστερά τους είπε: “Βλέπετε”. Ήταν κατά κάποιο τρόπο το σύνθημα για τη δολοφονία του Καποδίστρια…

Το επόμενο πρωί, ο Καποδίστριας ετοιμάστηκε να πάει στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα. Ήταν περίπου 5:30 το πρωί. Ο αδελφός του Αυγουστίνος λέγοντάς του ότι είδε κάποιο φοβερό όνειρο, προσπάθησε να τον αποτρέψει. Ο Κυβερνήτης γέλασε και έφυγε για την εκκλησία. Στον δρόμο του επιτέθηκε ένα μαύρο σκυλί, που πρόλαβε κι έσκισε την ρεντιγκότα (είδος ανδρικού πανωφοριού <γαλλ. redingote<αγγλ.riding-coat, σακάκι ιππασίας) του.

Επέστρεψε στο σπίτι του, άλλαξε ρεντιγκότα και έφυγε ξανά για την εκκλησία. Μια βουβή γριά ζητιάνα, με άναρθρες κραυγές, προσπάθησε να τον σταματήσει. Μάταια όμως… Ο Καποδίστριας συνέχισε, αφού της έδωσε μερικά νομίσματα, να βαδίζει προς το ραντεβού του με τη μοίρα. Τον συνόδευαν οι σωματοφύλακές του, Γιώργος Κοζώνης, Κρητικός, που είχε χάσει το δεξί του χέρι στο Νεόκαστρο το 1825, και ο στρατιώτης Δημήτριος Λεωνίδας, από την Τρίπολη. 

Την ίδια ώρα, οι Μαυρομιχαλαίοι, που το προηγούμενο βράδυ ετοίμαζαν κάθε λεπτομέρεια του σχεδίου τους, μαζί με τους Λόντο και Καλαμογδάρτη, ξεκινούσαν με δυο παλικάρια τους και δυο πολιτοφύλακες, τον Ανδρέα Γεωργίου και τον Γιάννη Καραγιάννη, που είχαν οριστεί να  τους παρακολουθούν, αλλά έγιναν όργανά τους, για τον Άγιο Σπυρίδωνα.

Μόλις τους είδε στην είσοδο της εκκλησίας, ο Καποδίστριας κοντοστάθηκε και σκέφτηκε να φύγει. Προχώρησε όμως προς το μέρος τους και τους χαιρέτησε με ένα νεύμα. Τότε, ο Κωνσταντής άρπαξε τον Κυβερνήτη και τον πυροβόλησε πίσω από το αφτί, ενώ ο Γιώργης τον μαχαίρωσε δύο φορές κάτω από την κοιλιά. Και ο Καραγιάννης πυροβόλησε κατά του Καποδίστρια, ωστόσο αστόχησε.
Ο Καποδίστριας πέθανε ακαριαία. Ο Κωνσταντής καταδιώχθηκε κι αφού τραυματίστηκε από τον Κοζώνη και τον Φωτομάρα, πέθανε μερικές ώρες αργότερα. Ο Γιώργης κατέφυγε στη γαλλική πρεσβεία. Υπάρχει η άποψη ότι οι Μαυρομιχαλαίοι ενήργησαν σαν όργανα των Αγγλογάλλων, οι οποίοι είχαν υποσχεθεί ότι θα τους φυγαδεύσουν.  Ο κόσμος συγκεντρώθηκε έξω από την πρεσβεία και απειλούσε ότι θα την κάψει.
Ο Γάλλος πρέσβης Ρουάν κι ο Άγγλος αντιπρεσβευτής Ντόκινς διαμαρτυρήθηκαν στον Πορτογάλο φιλέλληνα Αλμέιδα, φρούραρχο του Ναυπλίου, ο οποίος τους ζήτησε επιτακτικά να παραδώσουν τον Γιώργη (ή Μπεϊζαντέ θυμίζουμε) Μαυρομιχάλη, για να παραπεμφθεί σε δίκη. Πραγματικά, ο Γιώργης παραδόθηκε και φυλακίστηκε αρχικά στο Ιτς Καλέ και αργότερα στο Παλαμήδι.

Στις 7 Οκτωβρίου 1831, έγινε η δίκη του Μαυρομιχάλη και των δύο πολιτοφυλάκων Γεωργίου και Καραγιάννη. Ο Γιώργης Μαυρομιχάλης, που είχε συνήγορο υπεράσπισης τον Σκωτσέζο φιλέλληνα Μάσον, και ο Γιάννης Καραγιάννης καταδικάστηκαν σε θάνατο και ο Ανδρέας Γεωργίου σε φυλάκιση δέκα ετών.Ο Μαυρομιχάλης εκτελέστηκε στις 10 Οκτωβρίου, ενώ η εκτέλεση του Καραγιάννη αναβλήθηκε, καθώς υποσχέθηκε ότι θα μαρτυρήσει κι άλλους ενόχους. Αργότερα, στους δύο πολιτοφύλακες δόθηκε αμνηστία και αφέθηκαν ελεύθεροι.

Οι αγωνιστές του 1821, πολλοί από τους οποίους έβαψαν μαύρα τα φέσια τους, και ο απλός κόσμος θρήνησαν τον Ιωάννη Καποδίστρια. Λίγο πριν τη δολοφονία του, οι Υδραίοι αντίπαλοί του, με επικεφαλής τον Λάζαρο Κουντουριώτη, αποφάσισαν να συμφιλιωθούν μαζί του. Δεν πρόλαβαν όμως.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ ΕΓΡΑΨΑΝ:

“Κείνοι που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, δολοφόνησαν την Ελλάδα”, Ζαν Εϊνάρ, Γαλλοελβετός τραπεζίτης και φιλέλληνας.

“Ο Κυβερνήτης κέρδισε πολύ μετά τον θάνατό του. Αν σηκωνόταν από τον τάφο του, όλη η Ελλάδα θα ‘τρεχε να τον προσκυνήσει”, Ανδρέας Ζαΐμης.

“Πολλαί αρεταί, εκόσμουν τον άνδρα. Σεμνά ήσαν τα ήθη του, ακέραιος ο χαρακτήρ του και αγαθή η διάθεσίς του”, Σπυρίδων Τρικούπης.

“Ναι, κύριε, η Γαλλία και η Αγγλία είναι που δολοφόνησαν τον αδερφό μου”, Αυγουστίνος Καποδίστριας, απευθυνόμενος προς τον φιλέλληνα και ιστορικό Φρίντριχ Τιρς.”Δεν μετράς καλά φιλόσοφε… Ανάθεμα στους Αγγλογάλλους που ήσαν η αιτία κι εγώ έχασα τους δικούς μου και το Έθνος έναν άνθρωπο που δεν θα τονε ματαβρεί, και το αίμα του με παιδεύει ως τώρα…” Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης (1840) προς τον ιατροφιλόσοφο Πύρρο, που κατηγόρησε τον Ι. Καποδίστρια.

“Όποτες ήτανε στην Ελλάδα αυτός ο Μαυροκορδάτος, την έφαγε… Ποιος σκότωσε τον Καποδίστρια παρ’ αυτός; Και θέλει να μιλάει ακόμα!” Θεόδωρος Γρίβας, οπλαρχηγός του 1821 στη Βουλή (26/1/1845), παρουσία του Μαυροκορδάτου.


ΑΛΛΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ:

Αλμανάκ

1540: Ο πάπας Παύλος Γ’ εγκρίνει επίσημα το μοναχικό «Τάγμα των Ιησουϊτών», με την ονομασία Συντροφιά του Ιησού (Societas Iesu) και Γενικό Ηγούμενο τον Ιγνάτιο Λογιόλα.

1669: Οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν τον Χάνδακα (Ηράκλειο), έπειτα από πολιορκία 21ος ετών και ολοκληρώνουν την κατάληψη της Κρήτης.

Xandakas-poliorkia_othomanon

 

1821: Μετά από ένα δεκαετή πόλεμο απελευθέρωσης, η ανεξαρτησία του Μεξικού αναγνωρίζεται από τον τελευταίο ισπανό βικάριο.

1831 (π.ημ.): Δολοφονείται στο Ναύπλιο ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, μετά την επανάσταση του 1821, Ιωάννης Καποδίστριας, από τους αδερφούς Μαυρομιχάλη (9 Οκτωβρίου 1831 με το νέο ημερολόγιο).

1834: Αρχίζει στο Ναύπλιο η «Δίκη των Δικαστών» Γεώργιου Τερτσέτη και Αναστάσιου Πολυζωίδη, που αρνήθηκαν να υπογράψουν την καταδίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη σε θάνατο. Θα καταδικαστούν σε τετράμηνη φυλάκιση για άρνηση δημόσιας υπηρεσίας.

Tertsetis-Polyzoidis

 

1905: Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν διατυπώνει, σε ηλικία 26 ετών, την ειδική θεωρία της σχετικότητας και την περίφημη εξίσωσή του Ε=mc2, σε άρθρο του στο γερμανικό περιοδικό «Χρονικά της Φυσικής».

Albert_Einstein-2

 

1918: Ο Ελληνικός Στρατός (Ι και ΧΙΙΙ Μεραρχίες) απελευθερώνει ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία από τους Βουλγάρους.

1936: Πενήντα κανονιοβολισμοί πέφτουν από τον Λυκαβηττό και χοροί γίνονται στο Παναθηναϊκό Στάδιο με αφορμή την έναρξη των 7ων Βαλκανικών Αγώνων Στίβου που διεξάγονται στην Αθήνα, ύστερα από άρνηση της Βουλγαρίας για τη διοργάνωσή τους λόγω οικονομικών δυσχερειών. Ο Χρήστος Μάντικας με 5 χρυσά (110 εμπόδια, 400 εμπόδια, 400μ, 4×100μ και 4×400μ) αναδεικνύεται σε μορφή των αγώνων που ολοκληρώνονται στις 6/10.

1938: Καθελκύεται για το παρθενικό του ταξίδι το μεγαλύτερο στην εποχή του κρουαζιερόπλοιο της Βρετανίας, το «Βασίλισσα Ελισάβετ».

1939: Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Η Πολωνία παραδίδεται στους Γερμανούς, μετά από 26 ημέρες πολιορκίας και περίπου 140.000 Πολωνοί στρατιώτες πιάνονται αιχμάλωτοι.

1941: Ιδρύεται στην Αθήνα το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ), με πρωτοβουλία του ΚΚΕ. Το ένοπλο τμήμα του θα αποτελέσει ο «Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός» (ΕΛΑΣ).

EAM-2

 

1944: Σοβιετικά και γιουγκοσλαβικά στρατεύματα εισβάλλουν στη Γερμανία.

1951: Η γερμανική Βουλή ψηφίζει ομόφωνα την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων στους Εβραίους.

1953: Ο πρώτος πρέσβης της ΕΣΣΔ εγκαθίσταται στην Αθήνα.

1961: Η Σιέρα Λεόνε γίνεται δεκτή στον ΟΗΕ.

1972: Είκοσι επτά χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιαπωνία και η Κίνα τερματίζουν την εμπόλεμη κατάσταση των χωρών τους ανταλλάσσοντας πρεσβευτές. Την ίδια μέρα στην Ελλάδα, θεμελιώνονται δύο μονάδες του θερμοηλεκτρικού σταθμού της ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα.

1980: Το Συμβούλιο της Ευρώπης αποδέχεται με συντριπτική πλειοψηφία την πρόταση του Κωνσταντίνου Καραμανλή για μόνιμη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα, σε χώρο κοντά στην Αρχαία Ολυμπία.

1989: Η Βουλή αποφασίζει υπέρ της παραπομπής στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση Κοσκωτά τους: Ανδρέα Παπανδρέου (166 υπέρ, 121 κατά, 7 λευκά), Αγαμέμνονα Κουτσόγιωργα (238 υπέρ, 36 κατά), Παναγιώτη Ρουμελιώτη (170 υπέρ, 118 κατά), Γιώργο Πέτσο (219 υπέρ, 45 κατά) και Δημήτρη Τσοβόλα (168 υπέρ, 121 κατά).

 

1995: Τα Σκόπια εντάσσονται στο Συμβούλιο της Ευρώπης με το όνομα FYROM.

1998: Στις γενικές εκλογές στη Γερμανία, ηττώνται για πρώτη φορά εδώ και 16 χρόνια οι Χριστιανοδημοκράτες του Χέλμουτ Κολ. Νέος καγκελάριος γίνεται ο σοσιαλδημοκράτης, Γκέρχαρντ Σρέντερ.

1999: Αρχίζει στο δικαστήριο της Bow Street στο Λονδίνο η εκδίκαση της αίτησης των ισπανικών αρχών για την έκδοση του πρώην δικατάτορα της Χιλής, Αουγκούστο Πινοσέτ.

2000: Ο Μιχάλης Μουρούτσος, χαρίζει στην Ελλάδα το πρώτο χρυσό μετάλλιο στο Τάε Κβον Ντο στην Ολυμπιάδα του Σίδνεϊ, νικώντας στον τελικό των 58 κιλών τον Ισπανό Γκαμπριέλ Εσπάρτζα με 4-2. Την ίδια μέρα, η Αναστασία Κελεσίδου κατακτά το αργυρό μετάλλιο στη δισκοβολία με βολή 65.71 μέτρα.

2004: Με το αίμα επτά 15χρονων μαθητών βάφεται η άσφαλτος στο λεγόμενο Πέταλο του Μαλιακού, στα Καμένα Βούρλα. Λεωφορείο του ΚΤΕΛ Τρικάλων, που μεταφέρει 37 μαθητές και τέσσερις καθηγητές του Λυκείου Φαρκαδόνας Τρικάλων στην Αθήνα για να παρακολουθήσουν αγωνίσματα των Παραολυμπιακών Αγώνων, συγκρούεται πλαγιομετωπικά με νταλίκα και στη συνέχεια ανατρέπεται. Η χώρα βυθίζεται σε βαρύ πένθος, το καλλιτεχνικό μέρος της Τελετής Λήξης των Παραολυμπιακών ματαιώνεται, ενώ ο Πρωθυπουργός δίνει εντολή να προχωρήσουν ταχύτατα οι έρευνες και να αποδοθούν ευθύνες.

farkadona

 

2008: Πραγματοποιείται η πολυαναμενόμενη συναυλία της Madonna στην Αθήνα με τους θεατές να αγγίζουν τον αριθμό των 75.637.

Madonna-OAKA

 

Γεννήσεις σαν σήμερα

 

1389 – Κόζιμος ο Πρεσβύτερος, Φλωρεντινός ηγέτης

1507 – Γκιγιόμ Ροντελέ, Γάλλος ιατρός

1601 – Λουδοβίκος ΙΓ’, βασιλιάς της Γαλλίας

1627 – Ζακ Μπενίν Μποσουέ, Γάλλος επίσκοπος

1719 – Αβραάμ Κέστνερ, Γερμανός μαθηματικός

1818 – Αδόλφος Κολμπ, Γερμανός χημικός, γνωστός από τις μελέτες του για την ηλεκτρόλυση των αλάτων και την παρασκευή σαλισιλικού οξέος, ενός βασικού συστατικού της ασπιρίνης

1843 – Γκαστόν Ταρί, Γάλλος μαθηματικός

1844 – Νικόλαος Ζορμπάς, έλληνας στρατιωτικός, επικεφαλής του κινήματος στου Γουδή το 1909. (Θαν. 12/6/1920)

 

1871 – Γκράτσια Ντελέντα, Νομπελίστα Ιταλίδα λογοτέχνης

1888 – Νικολάι Μπουχάριν, ηγετικό στέλεχος των Μπολσεβίκων, που εκτελέστηκε με διαταγή του Στάλιν για αντεπαναστατικές ενέργειες. (Θαν. 15/3/1938)

Nikolai_Bukharin

 

1913 – Άλμπερτ Έλις, ψυχολόγος, «πατέρας» της θεραπείας για τη λογική και συναισθηματική συμπεριφορά

1919 – Τζέιμς Χάρντι Ουίλκινσον, μαθηματικός, γνωστός από τις μελέτες του για τα εφαρμοσμένα μαθηματικά

1920 – Τζέιν Μίντοουζ, ηθοποιός

1922 – Άρθουρ Πεν, σκηνοθέτης

1922 – Καρλ Μπαλαντάιν, ηθοποιός

1925 – Ρόμπερτ Έντουαρντς, Βρετανός ιατρικός ερευνητής, ο οποίος μαζί με τον Πάτρικ Στέπτοου δημιούργησε το πρώτο «παιδί του σωλήνα» (1978)

1927 – Ρομάνο Σκάρπα, Ιταλός καρτουνίστας

1929 – Σάντα Τόμσον, ηθοποιός

1932 – Όλιβερ Ουίλιαμσον, Αμερικανός οικονομολόγος

1932 – Μάικλ Κόλβιν, Καναδός τενόρος

1933 – Γκρεγκ Μόρις, ηθοποιός

1934 – Γουίλφορντ Μπρίμλι, ηθοποιός

1934 – Κλοντ Τζάρμαν τζούνιορ, ηθοποιός, παιδί- θαύμα του παλιού σινεμά

1936 – Γκόρντον Χάνικομπ, Βρετανός ηθοποιός του θεάτρου

1943 – Ράντι Μπάχμαν, Καναδός μουσικός, μέλος του συγκροτήματος «The Guess Who»

1946 – Νίκος Αναστασιάδης, κύπριος πολιτικός, πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 2013.

 

1947 – Τσέριλ Τιγκς, μοντέλο

1947 – Μπάρμπαρα Ντίκσον, Σκοτσέζα τραγουδίστρια

1948 – Α. Μαρτίνεζ, ηθοποιός (έπαιξε στη Santa Barbara , στο General Hospital και L.A. Law), μεξικανικής καταγωγής, ψευδώνυμο του Adolph Larrue Martinez

1950 – Κάρι Χιρογιούκι Ταγκάουα, ηθοποιός

1951 – Μιτ Λοφ, Αμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός (“Heaven can wait”)

1952 – Αντρέ Βιζέρ, Γαλλοκαναδός παραολυμπιονίκης και μαραθωνοδρόμος

1953 – Γκρεγκ Χαμ, Αυστραλός μουσικός (Men at Work)

1958 – Σον Κάσιντι, Αμερικανός τραγουδιστής, ηθοποιός

1961 – Άντι Λάου, αστέρι της ποπ και ηθοποιός από το Χονγκ Κονγκ

1965 – Στιβ Κερ, άσος του μπάσκετ, από τους καλύτερους στα τρίποντα στο ΝΒΑ. Διακρίθηκε στους Chicago Bulls, Cleveland Cavaliers , Orlando Magic , Phoenix Suns ,Portland Trail Blazers Ως το 2003, οπότε και αποσύρθηκε, έπαιζε στους San Antonio Spurs

1966 – Λορέντσο Κερουμπίνι, Ιταλός τραγουδιστής (Jovanotti)

1966 – Ντιν Μπάτεργοορθ, Άγγλος μουσικός

1969 – Βασίλης Καραγιάννης, ποδοσφαιριστής (Διαγόρας, ΑΕΚ)

1971 – Αμάντα Ντέτμερ, Αμερικανίδα ηθοποιός

1972 – Γκουίνεθ Πάλτροου, Αμερικανίδα ηθοποιός

1972 – Κλάρα Χιουζ, Καναδέζα πρωταθλήτρια της ποδηλασίας

1975 – Θάνος Πετρέλης, Έλληνας τραγουδιστής

1976 – Φραντσέσκο Τότι, Ιταλός ποδοσφαιριστής (Παγκόσμιο Κύπελλο 2006)

1977 – Άντρους Βέρνικ, Εσθονός παγκόσμιος πρωταθλητής (2005) στον ακοντισμό

1978 – Μπραντ Άρνολντ, τραγουδιστής, μέλος του συγκροτήματος 3 Doors Down

1982 – Λιλ Γουέιν, Αμερικανός ράπερ και παραγωγός

1984 – Αβρίλ Λαβίν, τραγουδίστρια και τραγουδοποιός («Happy Ending»)

1992 – Τζέικ Μπαρμπέιτζ, Αμερικανός ηθοποιός

 

Θάνατοι σαν σήμερα

 

855 – Λοθάριος Α΄, αυτοκράτορας των Ρωμαίων

1249 – Ραϊμόνδος Ζ’, κόμης της Τουλούζης

1557 – Γκο Νάρα, αυτοκράτορας της Ιαπωνίας

1590 – Πάπας Ουρβανός Ζ΄

1651 – Μαξιμιλιανός Α΄ εκλέκτορας της Βαυαρίας (1623-51)

1660 – Βενσάν ντε Πολ άγιος της Γαλλίας

1700 -Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄ Ποντίφικας (1691-1700)

1719 – Τζορτζ Σμάλριτζ Άγγλος επίσκοπος του Μπρίστολ (1714-19)

1730 – Λόρενς Γιούσντεν Άγγλος ποιητής

1735 – Πέτερ Άρτεντι Σουηδός φυσιοδίφης, που θεωρείται “πατέρας ” της ιχθυολογίας , πνίγεται στο Amsterdam σε δυστύχημα

1737 – Τζον Σίντνεϊ έκτος κόμης του Λάισεστερ, Άγγλος ευγενής

1737 – Ιμπέρ Γκοτιέ Γάλλος επιστήμονας και αρχιτέκτονας, που έγραψε το πρώτο βιβλίο για την κατασκευή γεφυρών, με τον τίτλο Traité des Ponts

1764 – Ακυλίνα, νεομάρτυρας από το Ζαγκλιβέρι Θεσσαλονίκης, σκοτώνεται με βασανιστήρια από τους Τούρκους

1783 – Ετιέν Μπεζού Γάλλος μαθηματικός

1831 – Ιωάννης Καποδίστριας ο πρώτος μετά την επανάσταση του 1821 κυβερνήτης της Ελλάδας, δολοφονείται από τους αδερφούς Μαυρομιχάλη (9 Οκτωβρίου 1831 με το νέο ημερολόγιο). Ο πρώτος του δολοφόνος σκοτώνεται επιτόπου. Ο Καποδίστριας, διπλωμάτης ολκής, έφερε την πατάτα στην Ελλάδα, έκοψε νόμισμα (φοίνικας), ίδρυσε παιδαγωγικά και στρατιωτικά ιδρύματα και εκσυγχρόνισε τους θεσμούς. (Γεν. 11/2/1776)

Ioannis_Kapodistrias

 

1832 – Καρλ Κράουζε Γερμανός φιλόσοφος

1838 – Μπερνάρ Κουρτουά Γάλλος χημικός και φαρμακοποιός, που ανακάλυψε το ιώδιο

1846 – Ανδρέας Λόντος Φιλικός, αυτοκτονεί

1852 – Άντολφ Όβερβεργκ Γερμανός γεωλόγος, βοτανολόγος και αστρονόμος, ο πρώτος Ευρωπαίος που χαρτογράφησε και έκανε τον περίπλου της λίμνης Τσαντ

1891 – Ιβάν Γκοντσάροφ Ρώσος μυθιστοριογράφος

1905 – Στην πλατεία Ατ Παζάρύ του Μοναστηρίου, απαγχονίζεται από τους Τούρκους ο γενναίος Οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα Καπετάν Κώττας. (Γεν. 1863)

 

1915 -Κωνσταντίνος Σμολένσκης στρατηγός, νικητής του Βελεστίνου

1915 – Ρεμί ντε Γκουρμόν, Γάλλος ποιητής

1917 – Εντγκάρ Ντεγκά, Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης

1919 – Αντελίνα Πάτι Ιταλίδα υψίφωνος, από τις μεγαλύτερες του 19ου αιώνα

1921 -Ένγκελμπερν Χούμπερντινκ Νορβηγός συνθέτης

1929 -Βερονίκη υπέργηρη γυναίκα της Θεσσαλονίκης

1940 – Βάλτερ Μπένιαμιν Γερμανός φιλόσοφος

1940 – Γιούλιους Βάγκνερ- Γιαουρέγκ Νομπελίστας (1927) Αυστριακός ψυχολόγος και νευρολόγος, ο πρώτος που εφάρμοσε θεραπεία σοκ σε ασθενείς

1956 – Τζέραλντ Φίντσι Βρετανός συνθέτης

1953 – Λώρης Μαργαρίτης, Καταξιωμένος Έλληνας πιανίστας και μουσουργός.

1954 – Μαξιμίλιαν φον Βάιχς Γερμανός Στρατάρχης

1956 – Μπέιμπ Ντίντρικσον Ζακάριας χρυσή ολυμπιονίκης του ακοντισμού (1932) και αθλήτρια του γκολφ

1957 – Γεώργιος Καρτάλης πολιτικός, δήμαρχος Βόλου (1954-56), ιδρυτής και Πρόεδρος του ΔΚΕΛ (Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού)

1960 – Σίλβια Πάνκχερστ Αγγλίδα ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών, κόρη της φεμινίστριας Έμιλι

1962 – Ιμάμης Αχμάντ Βασιλιάς της Υεμένης (1962-62), δολοφονείται μία εβδομάδα αφότου ανέβηκε στο θρόνο

1965 – Κλάρα Μπάου Αμερικανίδα ηθοποιός του βωβού, σύμβολο του σεξ

1967 – Πρίγκιπας Φελίξ Γιουσούποφ δολοφόνος του Ρασπούτιν

1968 – Γουίλιαμ Χιουμ – Ρόδερι Βρετανός μεταλλειολόγος, γνωστός διεθνώς για το έργο του στη δημιουργία των κραμάτων

1969 – Νικολά Γκρουνίτσκι Πρόεδρος του Τόγκο (1963-67), στο Παρίσι, έπειτα από τροχαίο που συνέβη στην Ακτή Ελεφαντοστού

1975 – Τζακ Λανγκ Αυστραλός πολιτικός

1979 – Λαίδη Γκρέισι Φιλντς, 81, Βρετανίδα κωμικός

1981 – Ρόμπερτ Μοντγκόμερι Αμερικανός ηθοποιός

1984 – Χρόνης Εξαρχάκος, έλληνας κωμικός της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου. (Γεν. 1932)

 

1985 – Αντρέ Κέρτετζ Ούγγρος φωτογράφος

1985 – Λόιντ Νόλαν Αμερικανός ηθοποιός

1986 – Κλιφ Μπάρτον, μπασίστας, μέλος του συγκροτήματος «Μετάλλικα», παρασύρεται από το λεωφορείο που μετέφερε το συγκρότημα για περιοδεία στην Ευρώπη

1990 -Γιώργος Γιολάσης θεατρικός επιχειρηματίας

1991 – Ούνα Τσάπλιν ηθοποιός, κόρη του Ο’ Νιλ και σύζυγος του Τσάρλι Τσάπλιν

1992 – Ρέι Τζιλ ηθοποιός από AIDS

1993 -Τζίμι Ντουλίτλ Αμερικανός στρατηγός και ήρωας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου

1996 – Μοχάμετ Νατζιμπουλάχ ηγέτης του Αφγανιστάν από το 1986 ως το 1992, εκτελείται από τους ισλαμιστές Ταλιμπάν

1997 – Ουίλιαμ Λέοναρντ Ετζ Σκοτσέζος μαθηματικός

1999 – Πολυξένη Ματέι-Ρουσοπούλου μουσικός, χορογράφος και μουσικοπαιδαγωγός, η πρώτη που εφήρμοσε στην Ελλάδα το «σύστημα Ορφ»

1999 – Δημήτρης Ιακωβίδης αντιπρόεδρος του ΚΘΒΕ

2001 – Νικόλαος Χρηστέας ομότιμος καθηγητής Χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών

2003 – Χρήστος Βυζοβίτης πρώην βουλευτής ΝΔ ( για τρεις περιόδους)

2003 – Δημήτρης Κολιοπάνος γιος του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Θόδωρου Κολιοπάνου, σκοτώνεται σε δυστύχημα κατά τη διάρκεια αγώνων ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ράλι στην Ηλεία (στο Αγραπιδοχώρι)

2003 – Ουέντι Ουίλαντ Βαν Ντερ Βάουντε Αμερικανίδα καταδύτρια, που είχε αναδειχθεί πρωταθλήτρια κόσμου το 1982 στις καταδύσεις από βατήρα 10μ., ενώ δύο χρόνια αργότερα κατέκτησε την τρίτη θέση στο ίδιο αγώνισμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες.

2003 – Ντόναλντ Ο’ Κόνορ Αμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Σχετικά Άρθρα

Back to top button
Close
Close