ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΜΩΝ Ο ΚΥΡΗΝΑΙΟΣ;

Σήμερα το ημερολόγιο αναγράφει 27 Φεβρουαρίου. Μέσα στους πολλούς οσίους που γιορτάζουν σήμερα, συγκαταλέγεται και ο Σίμων ο Κυρηναίος.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνώριζα ότι είχε αγιοποιηθεί.
Με μεγάλη μου χαρά και περιέργεια, άρχιζα να ανασκαλίζω συναξάρια, αγιογραφίες και επιτομές ή να περιδιαβαίνω στο διαδίκτυο, για να βρω σχετικές πληροφορίες.
Θυμίζω, για το τυπικό του πράγματος, ότι ήταν ο άντρας εκείνος, που υποχρεώθηκε από τους κατακτητές Ρωμαίους να κουβαλήσει τον Σταυρό του Ιησού Χριστού, καθώς ο Θεάνθρωπος βάδιζε προς τον Γολγοθά για να σταυρωθεί.
Τον αγγάρεψαν, αναφέρει το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον. Ίσως, γιατί είχε μόλις γυρίσει από το χωράφι όπου εργαζόταν (Κατά Μάρκον και κατά Λουκάν Ευαγγέλιον) και κοντοστάθηκε σε ένα μέρος του δρόμου, απλώς για να πάρει χαμπάρι τι γινόταν.
Ενδεχομένως, να τον αγγάρεψαν και επειδή ήταν λίγο μελαψός στο δέρμα, καθότι Λίβυος στην καταγωγή.
Σημειωτέον ότι η Κυρήνη (ή Κερύνεια) ήταν η γενέτειρά του και, μάλλον, ταυτίζεται με την παλαιά ελληνική αποικία, στα βόρεια της σημερινής Λιβύης, όπου υπήρχε μια μεγάλη Εβραϊκή παροικία (100.000 άνθρωποι).
Μόνο τυχαίο δεν το λες, που, κάθε Ιουδαϊκό Πάσχα, δεκάδες χιλιάδες από αυτούς κατέφταναν στα Ιεροσόλυμα, για να το γιορτάσουν σε κλίμα κατάνυξης.
Βέβαια, εφόσον ο Σίμωνας ο Κυρηναίος εργαζόταν στα χωράφια, δεν περνούσε από εκεί ως… περιηγητής, αλλά ως ένας αγρότης σκληρά εργαζόμενος, που έμενε μόνιμα στην Αγία Πόλη.
Άρα, μήπως, λόγω μελαψότητας, όπως είπαμε, οι Ρωμαίοι ανέθεσαν στον Σίμωνα την άρση του σταυρού;
Μήπως ήταν εμφανώς καταπονημένος και άνθρωπος της βιοπάλης και τράβηξε εύκολα την προσοχή του στρατού κατοχής (δηλ. των Ρωμαίων);
Μήπως, ως χειρώνακτας και αγρότης, ήταν γεροδεμένος, άρα ικανός να σηκώσει, χωρίς «παρατράγουδα», τον Σταυρό του Μαρτυρίου;
Μήπως, παρά την τεράστια κούρασή του -λόγω της επίμοχθης, όπως είπαμε, δουλειάς που ασκούσε- θέλησε να παρακολουθήσει διά ζώσης το μαρτύριο του Θεανθρώπου, είτε επειδή Τον θαύμαζε, είτε επειδή αιφνιδιάστηκε με την τροπή που πήραν τα πράγματα από την προηγούμενη νύχτα της σύλληψης του Ιησού (δεν μπορούσε να γνωρίζει τη θανατική καταδίκη του Ιησού, αφού, την ώρα που αυτή αποφασίστηκε, εκείνος εργαζόταν στα χωράφια);
Σίγουρα, ο αναγνώστης της Καινής Διαθήκης δεν παραξενεύεται καθόλου από την παρουσία του Σίμωνα στο μονοπάτι που οδηγούσε στον επονομαζόμενο κι ως «Κρανίου Τόπο». Όχι. Αφενός επειδή το ενδιαφέρον του όλο βρίσκεται επικεντρωμένο στις κακουχίες και τα μαρτύρια, στα οποία υπέβαλε η Ρωμαϊκή φρουρά τον Ιησού Χριστό, αφετέρου, επειδή χιλιάδες άνθρωποι διέσχιζαν καθημερινά το μονοπάτι αυτό, είτε για να βγουν απ’ την πόλη και να κατευθυνθούν προς την ύπαιθρο είτε για να πάνε στα περίχωρά της.
Μήπως, υποθετικά μιλώντας πάντα, του επέβαλαν να σηκώσει τον Σταυρό, επειδή, όπως είπαμε, θαύμαζε τον Ιησού και κατελήφθη από ρίγη συγκίνησης, μόλις Τον αντίκρισε σε κοντινή απόσταση;
Ή μήπως απηύθυνε στον Κύριο λόγια παρήγορα και εμψυχωτικά, μόλις Εκείνος πέρασε από δίπλα του ασταθής και τρικλίζων; Οπότε, με το που «έπιασαν στα ραντάρ τους» οι Ρωμαίοι τον ενδυναμωτικό λόγο ή διέκριναν μορφασμούς στήριξης και σπασμωδικά νεύματα παραμυθίας προς Τον Υιό του Ανθρώπου, «χρέωσαν» στον Κυρηναίο τον Σταυρό του μαρτυρίου;
Και αυτό να μη συνέβη, όμως, γνωρίζουμε εκ του αποτελέσματος, ότι ο Σίμωνας μύησε και τα δύο του αγόρια, Αλέξανδρο και Ρούφο, στον Χριστιανισμό.
Σύμφωνα με την παράδοση, και οι δυο γιοι του έγιναν ιεραπόστολοι στο πλευρό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Και όχι μόνο αυτό. Στο Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο αφήνει να εννοηθεί ότι και οι δύο αυτοί νέοι ήταν σπουδαίες και «στιβαρές» προσωπικότητες στην πρώιμη χριστιανική κοινότητα της Ρώμης.
Δυστυχώς, όσο και να έψαξα, δεν βρήκα πληροφορίες σχετικά με το τι απέγινε ο Σίμων ο Κυρηναίος μετά τη Σταύρωση του Κυρίου.
Πήγε και βρήκε μυστικά τους αποστόλους, για να ομολογήσει την πίστη του και να βαπτιστεί χριστιανός;
Έγινε συνεργάτης τους; Ανέλαβε κάποια ειδική ευαγγελική αποστολή;
Επέστρεψε πίσω στη γενέτειρά του (Βόρεια Αφρική)και έγινε ο πρώτος χρονικά Αφρικανός Χριστιανός άγιος; Κατήχησε πλήθος ειδωλολατρών;
Διεβλήθη ποτέ του; Υπέστη διώξεις και εξορίες; Συνελήφθη; Φυλακίστηκε; Βασανίστηκε; Κακοποιήθηκε; Πέθανε μαρτυρικά; Ή εκοιμήθη σε βαθύτατο γήρας;
Δυστυχώς, αυτά δεν τα γνωρίζουμε. Εικασίες μόνο κάνουμε ως προς τους λόγους που η Ορθόδοξη του Χριστού Εκκλησία τον αγιοκατάταξε.
Όμως, η ενέργειά του, να σηκώσει τον Σταυρό για λογαριασμό του Θεανθρώπου είναι υπέρτατη πράξη ανθρωπιάς!
Μικρή σημασία έχει αν τον αγγάρεψαν ή το έκανε εκθύμως ή «πλήρωσε το μάρμαρο» από την λεκτική εμψύχωση που παρείχε στον Ιησού Χριστό…
Και μόνο που σήκωσε, που πήρε από τους ώμους του Θεανθρώπου τούτο τον βαρύ Σταυρό, άξιζε να αγιοποιηθεί!
Διότι τι καλύτερο και ανθρωπινότερο; Του ζητήθηκε, έστω και επιτακτικά, να βοηθήσει έναν εξασθενημένο, βασανισμένο, ανήμπορο, αλλά αθώο κατάδικο, ο οποίος κατέρρεε από τους πόνους, τη χλεύη, τις μαστιγώσεις, τα σπρωξίματα, τους σαρκασμούς, τα χτυπήματα του όχλου, τις ύβρεις και τους ταπεινωτικούς εξευτελισμούς!
Εγκαταλελειμμένος από όλους και από όλα! Εντελώς άδικα!
Κι όμως! Ο Σίμων ο Κυρηναίος στάθηκε δίπλα Του και ήταν ο μόνος άνθρωπος που ανέπαυσε, που βοήθησε κάπως τον Θεάνθρωπο στην πιο δύσκολη ώρα Του!
Αποκλείεται να το έκανε με «μαύρη καρδιά»! Βρέθηκε κατά Θεία Οικονομία στο σημείο εκείνο!
Όχι μόνο για να ξεκουράσει λίγο τον αποκαρδιωμένο και καταρρακωμένο Θείο Διδάσκαλο αλλά και για να συναισθανθεί το επαχθές και δυσβάσταχτο φορτίο των αμαρτιών όλου του κόσμου που κουβαλούσε Εκείνος αντί ημών!
Και, χωρίς να γογγύζει, χωρίς να βγάλει ίχνος δυσαρέσκειας και αγανάκτησης, κουβάλησε στις πλάτες του τον καταματωμένο Σταυρό και τον μετέφερε μέχρι τον τόπο της εκτέλεσης!
Δεν φέρθηκε εγωιστικά ή χαιρέκακα, ούτε αγενώς ή αδιάφορα!
Συμμετείχε με τον πιο πηγαίο και, γι’ αυτό, ανυστερόβουλο τρόπο του στον πόνο του Κυρίου!
Σίγουρα, δεν είναι καθόλου εύκολο να συμπονάς τον καθένα, όποιος κι αν είναι αυτός, ακόμη κι αν πρόκειται για τον τόσο χαρισματικό και ταπεινό, γλυκομίλητο και πράο Διδάσκαλο, σαν τον Ιησού Χριστό!
Αυτό που έγινε, έγινε γιατί ο Σίμων ο Κυρηναίος ήξερε, μάλλον, να αγαπά!
Ήξερε τη μεταμορφωτική δύναμη της αγάπης και γνώριζε ότι η αφειδώλευτη προσφορά της εκείνη τη μαρτυρική, κυρίως, ώρα ήταν το λιγότερο που μπορούσε να κάνει για τον καταπονημένο και εξαθλιωμένο συνάνθρωπό του, πόσω μάλλον για τον Λυτρωτή του κόσμου!
Και τι έκανε; Έδειξε συμπόνοια! Στοργή! Κατανόηση! Μοιράστηκε το βάρος του Σταυρού! Φέρθηκε ανοιχτόκαρδα! Αλληλέγγυα!
Έδειξε -με την υπέρτατη ανθρωπιστική του πράξη- στον Θεάνθρωπο ότι δεν βάδιζε μόνος – κατάμονος στον θάνατο, άδειος από αγάπη, ότι είχε έναν συνάνθρωπο να Του συμπαρασταθεί έμπρακτα, έστω και με τον τρόπο αυτό…
Πρόσφερε τον εαυτό του, χωρίς να προσδοκά το παραμικρό αντάλλαγμα από τον καταματωμένο Υιό του Ανθρώπου!
Στάθηκε φιλάλληλα, τρυφερά, καλοσυνάτα, αδελφικά, ανυπόκριτα απέναντι στον Δημιουργό του Σύμπαντος Κόσμου, σαν ένα ελάχιστο «ευχαριστώ», μια μηδαμινή έκφραση ευγνωμοσύνης και προσφοράς απέναντι στον Φιλάνθρωπο και Σωτήρα Χριστό…
Μάλλον, γι’ αυτό αγιοποιήθηκε ο Σίμων ο Κυρηναίος…
Γιατί έφτασε σε μεγάλα μέτρα αρετής, για να μπορέσει να σταθεί πιο δυνατός ακόμη και από τον Ίδιο τον Θεό…
Γιατί θα είχε απροσμέτρητη το πιθανόν ευλάβεια, για να αξιωθεί να σηκώσει τον Σταυρό του Θεού και Κυρίου όλων…

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΙΑΔΑΡΕΣΗΣ

Leave a Reply

avatar
 
smilegrinwinkmrgreenneutraltwistedarrowshockunamusedcooleviloopsrazzrollcryeeklolmadsadexclamationquestionideahmmbegwhewchucklesillyenvyshutmouth
  Subscribe  
Notify of

Σχετικά Άρθρα

Back to top button
Close
Close